زهره منظومه زهرا حسین

روشنی خلوت شبهای من                        بوسه بزن بر تب لبهای من

تازغم غربت تو تب کنم                             یاد پریشانی زینب کنم

آه از آن لحظه که بر سینه ات                     بوسه نشاندند لب تیرها

آه از آن لحظه که بر پیکرت                         زخم کشیدند به شمشیرها

آه از آن لحظه که اصغر شکفت                   در هدف چشم کمانگیرها

آه از آن لحظه که سجاد شد                     هم نفس ناله زنجیرها

قم به حج رفته به حج رفته اند                  بی تو در این وادیه کج رفته اند 

کعبه تویی کعبه بجز سنگ نیست             آینه ای مثل تو بیرنگ نیست

آینه رهگزر صوفیان                                 سنگ نصیب گذر کوفیان

کوفه دم از مهر و وفا میزدند                     شام تورا سنگ جفا میزدند

کوفه اگر آینه ات را شکست                    شام از این واعقه طرفی نبس

کوفه اگر تیغ وتبرزین شود                       شام اگر یکسره آذین شود

مرگ اگر اسب مرا زین کند                      خون مرا تیغ تو تضمین کند

آتش پردیس نبرد مرا                              تیغ اجل نیز نبرد مرا

بی سر و سامان توام یا حسین               دست به دامان توام یا حسین

جان علی سلسله بندم نکن                   گردم از خاک بلندم نکن

عاقبت این عشق هلاکم کند                   در گذر کوی تو خاکم کند

تربت تو بوی خدا میدهد                          بوی حضور شهدا میدهد

ساقی لب تشنه لبی باز کن                   سفره نان و رطبی باز کن

شمعه از درد دلت باز گو                         نکته ای از نقطه آغاز گو

قوم به حج رفته چو باز آمدند                   بر سر نعشت به نماز آمدند

قوم به حج رفته تورا کشته اند                 پنجه به خوناب تو آوشته اند

سامریان شعبده بازی کنند                    نفی رسولان حجازی کنند

مشعر حق عظم منا کرده ای                 کعبه شش گوشه بنا کرده ای

تیر تنت را به مصاف آمد است                 تیر سرت را به طواف آمد است

کیست شفا بخش دل ریش ما                مرحم زخم و غم و تشویش ما

کیست بجز یاد دل روی تو                      سجده به محراب دو ابروی تو

بر سر نی زلف رها کرده ای                   با جگر شیعه چه ها کرده ای

باز که هنگامه بر انگیختی                     بر جگر شیعه نمک ریختی

کو کفنی تا که بپوشم تنت                   تا گیرم دامنه دامنت

حج تو هر چند که تخیر داشت                لاکن هفتاد و دو تکبیر داشت

آری هفتاد و دو لبیک گو                       عظم وضو کرده به خون گلو

اینان هفتاد دو قربانییند                       که از اسر باده تو فانییند

/ 8 نظر / 12 بازدید
A.A

لطفا سری به من بزنید و از درباره ی وبلاگم انتقاد کنید.

IVIohammad Reza

وبلاگ جا لبی داری به امید ادامه موفقیت ها [دست] ایام سوگواری سید الشهدا را به شما تسلیت عرض میکنیم

یک تن

سلام استفاده کردم ممنون

رو ح الله

نمی‌دانم تو را در ابر دیدم یا کجا دیدم به هر جایی که رو کردم فقط روی تو را دیدم تو را در مثنوی، در نی، تو را در‌ های و هو، در هی تو را در بند بند ناله‌های بی‌صدا دیدم تو مانند ترنم، مثل گل، عین غزل بودی تو را شکل توسل، مثل ندبه، چون دعا دیدم دوباره لیلة القدر آمد و شوریدگی‌هایم تب شعر و غزل گل کرد و شور نینوا دیدم شب موییدن شب آمد و موییدن شاعر شکستم در خودم از بس که باران بلا دیدم صدایت کردم و آیینه‌ها تابید در چشمم نگاهم را به دالان بهشتی تازه وا دیدم نگاهم کردی و باران یک ریز غزل آمد نگاهت کردم و رنگین کمانی از خدا دیدم تو را در شمع‌ها، قندیل‌ها، در عود، در اسپند دلم را پَرزنان در حلقه پروانه‌ها دیدم تو را پیچیده در خون، در حریر ظهر عاشورا تو را در واژه‌های سبز رنگ ربنا دیدم تو را در آبشار وحی جبرائیل و میکائیل تو را یک ظهر زخمی در زمین کربلا دیدم تو را دیدم که می‌چرخید گردت خانه کعبه خدا را در حرم گم کرده بودم، در شما دیدم

یارآشنا

دست صبا زلف تورا شانه کرد بر سر نی خنده مستانه کرد کیست لب خشک ترک خورده ات چشمه ای از زخم نمک خورده ات

یارآشنا

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان بر پیکر شریف امام زمان فتاد بی اختیار نعره ی هذا حسین زود سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول این کشته ی فتاده به هامون حسین توست وین صید دست و پا زده در خون حسین توست منتظران مهدی به هوش! حسین را منتظرانش کشتند

فريد

جهت اطلاعتون عرض ميكنم كه مرحوم آقاسي تا قبل از فوتشون ممنوع التصوير بودن

حسین

تشکر هم نفسان حج حسيني كنيد پيروي از راه خميني كنيد حج حسيني سفري سرخ بود احرامش بال وپري سرخ بود حج حسيني سفر كربلاست نيت آن قربت رنج و بلاست