دیدگاههای شخصی امیرتقی زاده

برای آفرینش یک نهال عدالت دل هزاران طلحه و زبیر را باید شکست و اینک این ما هستیم و تلاش سایبریمان در آفرینش نهال عدالت .../ پروانه‌ها، نور را به حکم میثاق می شناسند و از آغاز با قصد سوختن پر در مطاف می‌گشایند.(شهید آقا سید مرتضی آوینی )

در چندقدمی فروپاشی

در چندقدمی فروپاشی  

امروز اسرائیل با تهدیدات بالقوه و بسیاری روبرو است: ایران هسته ای، حزب الله شجاع، تنفر روزافزون بسیاری از اروپائیان و طرفداران چپ امریکایی. اما شاید اصلی ترین و مهمترین تهدید عمده ای که اسرائیل را تهدید می کند، همان فروپاشی و زوال اسرائیل از درون است که از همه خطرناکتر است.


اولمرت یکی از مظاهر این شکست و بحران است. گلدن مایر نخست وزیر وقت اسرائیل، با اینکه در جنگ رمضان (جنگ 6 روزه) پیروزشد اما پس ا ز آن استعفا داد ولی اولمرت با اینکه در جنگ لبنان با شکستی مفتضحانه روبرو شد، حاضر به استعفا نشد. این تناقض را می توان شروع زوال نامید.
جنگ رمضان (یوم کیپور) متعاقب جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل که در پنجم ژوئن 1967 میلادی رخ داد. به دنبال بسته شدن کانال سوئز که نقش حیاتی در اقتصاد کشور مصر ایفا می کند، جنگ های فرسایشی میان ارتش مصر و رژیم اسرائیل شدت گرفت و این امر تا زمان مرگ جمال عبدالناصر رهبر فقید مصر درسال 1970 ادامه یافت و پس از آن در زمان ریاست جمهوری انور سادات درسال 1973 با شروع حمله توسط دو کشور متحده عربی یعنی مصر و سوریه به اوج خود رسید.
در حال حاضر اولمرت با فساد مالی زیادی روبروست. موریس تالانسکی تاجر امریکایی، اعلام کرده بود که بیش از 150 هزار دلار در طول 15 سال به اولمرت داده است و او این مبالغ را صرف مانورهای سیاسی خود کرده است. افراط در زندگی تجملاتی، اقامت تعطیلات آخر هفته در ایتالیا و اقامت های طولانی در هتل ریتز- کارلتون واشنگتون دی سی از جمله این موارد است.
اولمرت همچنین با سوء استفاده از کمک های صندوق های خیریه گوناگون تا کنون بیش از 100 هزار دلار برای پروازهای شخصی خود به این هتل ها برداشت کرده است. این مؤسسات اعلام کرده اند که این کمک ها بیشتر برای اجرای سالگرد مراسم هولوکاست و کمک به کودکان عقب مانده ذهنی بوده است.
در حال حاضراسرائیل در شرایط بسیار بحرانی بسر می برد و نباید زیاد خوشحال شویم که اسرائیل روبه یک فروپاشی در حرکت است زیرا علت اصلی این فرو پاشی به نظام وابسته به مادیات و ماده گرایى آن باز می گردد.
البته وضع امریکا نیز بهتر از اسرائیل نیست و در شرایط بدی به سر می برد. ماده گرایی مانند سال 1948 دیگر نمی تواند نظام اسرائیل را نجات دهد و باعث برتری آن باشد، البته اسرائیل وانمود می کند که می تواند ناجی خود باشد و این کار را نیز به کمک تکنولوژی و برتری های وابسته انجام می دهد اما باید دانست که دراسرائیل رو به زوال، تنها سربازان هستند که برای پر شدن جیب رهبران خود قربانی می شوند.

باید در آخر نتیجه گرفت که رژیم اسرائیل مرده است و تنها تشییع جنازه آن را به عقب انداختند...

  
نویسنده : امیر تقی زاده ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢۱